این وبلاگ در یک روز نه چندان شاد در پاییز ١٣٨٣ درست شد.اولین شعر اینجا شعری بود که در روزهای پر غصه آن روز در دفترچه خاطراتم نوشته بودم و به عنوان اولین پست اینجا گذاشتم تا یادم باشد همیشه باید به آینده امیدوار بود.این وبلاگ قسمتی از زندگی من هست و شاید بیراه نباشه که بگم قسمتی از دنیای حقیقی من ساخته شدنش ریشه در همین وبلاگ داشته. وقتی که به لیست وبلاگ دوستان نگاه می کنم حس عجیبی پیدا می کنم .لبخند ، غصه ، دلتنگی ، خاطراتی فراموش نشدنی و.........

خوب این وبلاگ رو خیلی دوست دارم ولی دیگه به نظرم میرسه وقت رفتن هست.شاید امشب هم حس و حال دو سال پیش رو دارم که چشمان نمناکم را بر همه دل خواستن هایم بستم و به سرزمینی آمدم که خاک من نبود و بوی خاک من را نمیداد حالا هم که هر روز قصه ای در پرشین بلاگ که مثل خاکم دوستش داشتم پیش میاد، ترجیح میدم به جایی برم که هرچند خاک من نیست ولی وبلاگ نویس و نوشته هایش حرمت دارد و حریم خصوصی معنا دارد و ................

خداحافظ پرشین بلاگ سلام ورد پرس منتظر حضور پر مهر شما در شعرواره وردپرس هستم. http://payamsn.wordpress.com/

و برای حسن ختام باز نشر اولین پست این وبلاگ.افسوس که بعد از ۶ سال هنوز این شعر طمع تازگی داره و وصف حال ماست.به امید آن روز که این شعر تنها خاطره ای محو در ذهنمان باشد نه شرح احوالمان......

فصل سرد

         تازیانه سرما

                  درختان عریان

                            اشک آسمان

                               فریاد از این دوران

         و اما:

دوباره خواهد رسید بهاران

سبز خواهندشد درختان

کمر راست خواهند کرد  راستقامتان

و نو خواهد شد روزگاران

دور نخواهد بود آن زمان

به امید آن روز...............................

حضرات پرشین بلاگ فرمودن کسی که دو سال وبلاگش رو آپ نکرده تا پایان رمضان اگه آپ نکنه وبلاگش رو میبندن.بنده برای جلوگیری از این قصه اومدم یک آپی کردم تا سر فرصت از اینجا برم جایی که قوانین قرون وسطایی توش حاکم نیست.احتمالا خانه جدید در وردپرس خواهد بود.

تا پرنده ای به جرم پرواز کردن و انسانی به جرم اندیشیدن

اسیر است ،شادی بی معناست ولی می توان دلخوش بود به

 سبز شدن روزگاران و لبخند زد بر بهاران به امید رهایی

همه سبز اندیشان.

سال نو به همه دوستانم مبارک.آرزو برای آزادی یاران ،در هنگام سال نو رو هم

از یاد نبریم.و..........

دوستدار و دلتنگ همه دوستان وبلاگی.به رسم هر ساله روی ماه خانمهای وبلاگ

نویس رو میبوسم و دستان پر مهر همه آقایون رو میفشارم.

راستی یک تبریک به دوستان سفید پوش وبلاگی که دیگه اکثرا یا فارغ التحصیل

شدن یا اینترن و آرزو می کنم به همه آرزوهاشون برسن .

راستی من شرمنده و شرمسار همه دوستان که نتونستم به وبلاگهاشون سر بزنم یا

اگر هم زدم کامنت نزاشتم.امیدوارم در سال جدید بیام و جبران مافات کنم.

همیشه لبانتان گشاده به خنده .

دوستدار تک تک خاطره سازان و یادگاری نویس های این وبلاگ .

کپل

امروز روز طلوع خورشید از ایران زمین هست. امروز روز حماسه بود. امروز روز جوشش و فریاد فرزندان سیاوش و کاوه بود. امروز روزی بود برای ثبت در تاریخ. به راستی در این ٩٠ روز مردم ایران هزاران صفحه مطلب برای تاریخ نویسان فراهم کردن تا تاریخ معاصر ایران قطور تر و پر افتخار تر نوشته بشه. امروز دلیری و شجاع بودن معنا پیدا کرد. امروز دوباره مردمانم با دستهای گره کرده فریاد کردند که سایه شوم ترس رو پرده دریده و در حال پرواز به سوی آسمان آبی و خورشید هستند.

خوشحالم.خوشحالم بیش از هر زمان دیگر. و غمناکم از نیودنم در سرزمینم بیش از هر زمان دیگر.تا صبح بیدار بودم و با شنیدن فریاد شیر دلان اشک شوق ریختم و دلم پر از آرزوی بودن در میان این شور و حماسه بود. خدای ایران زمین نگه دار این فرشتگان حافظ سرزمینم. دستهایتان رو میبوسم و در برابر همه شما تاریخ سازان تعظیم می کنم.

سلام.از آنجا که زکات علم نشر اون هست بنده هم خواستم این زکات رو بپبردازم و خلاصه ای از اونچه که الان خوندم رو به شما هم انتقال بدم.

لازم به توضیح هست که متن زیر بدون هیچ دخل و تصرفی از سایت آقای مکارم شیرازی هست.

دلم می خواهد که شاهد باشم که رویاهای پر پر شدمان دوباره زنده خواهد شد.١٣٧۶ من و سالهای آخر دبیرستان و بحث های مفصل سیاسی و پخش کردن تراکت و بروشور و بلند بلند همه رو به رای دادن دعوت کردن.فکر می کردم که یک شبه همه چیز درست میشود.۴ سال گذشت و در بر همان پاشنه می چرخید.۴ سال دیگر هم گذشت و باز هم در بر همان پاشنه آنقدر در بر همان پاشنه چرخید که هیچ کس برای تحصن نمایندگان مجلس تره هم خورد نکرد.١٣٨۴ و ظهور یک اتفاق جدید در کشور و مردمی که به امید مبارزه با فساد و گرانی و دزدی به کسی رای دادن که همه آدمهای قبل از خودش رو موجه کرد و آبروی همه اونها رو خرید و همه مسوولان قبل از ایشون  در محضر ملت آمرزیده شدن.

سال ١٣٨٨ و تشویق همه به رای دادن برای جلوگیری از خطری که با تمام وجود احساس میکردم.دیگر نوجوانی که امید واهی داشت نبودم فقط در این آرزو بودم که کسی بیاید و بحران ناکارآمدی این فرد نالایق رو جبران کنه.٣٠٠ میلیارد پول نفت وارد مملکت شد و همه این پول نابود شد و حیف و میل و سهم مردم فقط گرانی بیشتر و بی کاری بیشتر و فقر بیشتر بود.ولی دوباره این فرد بی کفایت در سرزمین من قد علم کرده.

هر تصمیم این فرد در هر روز باعث آشفتگی و بی سامانی کشور میشه.ما اگر بدون توجه به رای اعلام شده برای این فرد فرض کنیم که ٧٠ میلیون هم به این فرد بی کفایت رای دادن باید بگویم که ما داریم میرویم به سمت فقر مطلق و زیمباوه شدن.هر روز پدران بیشتری شرمنده سیر کردن شکم خانوادشون میشن.هر روز سفره مردم محقر تر و هر روز فقر و بیکاری گسترده تر میشه.

از خدا میخواهم که نگهدار سرزمینم باشد و قبل از آنکه نابود بشود رحمت بیکرانش را شامل حال فرزندادن زیبا روی پاک نهاد وطنم کند و وطنم رو دوباره از سیاهی برهاند و سبز کند.

دلم میخواهد که این جمعه شلوغ ترین روز خیابانهای ایران باشد و یادمان باشد که حضور ما راهگشای فردای ماست و سرزمین آرزوها از جمعه می گذرد.

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع میزنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

facebook تا زمانی که محل انجام کوییزهای احمقانه و wall post گذاشتن های مکرر و خلاصه تفریح بود، نه خودش عیبی داشت، نه فیلتر کردنش دلیلی! حالا که همه، یک صدا برای پشتیبانی میرحسین از facebook به عنوان رسانه شان استفاده می کنند، حالا که کمترین حرف، سبز کردن عکس profile بود در حمایت از این موج همیشه سبز،

حالا facebook شده جز آن سایت هایی که برایمان تصمیم گرفته اند که نباید ببینیم...

بلاگ هایمان را نمی توانند فیلتر کنند... به رسواییشان در این حد دامن نمی زنند...

فریاد می زنیم... حتی اگر شده، با یک دستبند سبز!

نوشته های بالا از وبلاگ دوست عزیزم هست.پیشاپیش عذر خواهی که بدون اجازت نوشتت رو تو وبلاگم گذاشتم.ولی من هیچ جور نمیتونستم حرفهای دلم رو به این زیبایی بزنم.

هدیه نوروزی ساسی :

آخه جای واکسن ، روی باسن ، دکمه هاتم که دم و دیقه بازن

وای سلام ساسی خوبی ، من فرنوشم، بابا نمیدونی موچولینا کوشن؟

این آهنگ با شعر الهام گرفته از فرهنگ و ادبیات غنی ایرانی پیشکش نوروزی ساسی مانکن به هواداران هست.

یالا یالا یالا حالا همه دستا بالا بی خیال غم دنیا.

کچل خان (کپل خان سابق ) در فرنگ

در این شهر آنقدر برای این زلفکان من نقشه کشیدن که آخر سر تمام زلفهایم بر باد رفت.این دوست عزیز ما که بنچ میت ( بر وزن کلاسمیت ، همنیمکتی منظور هست)دوران دبیرستان من هست یک نامه فرستاد که کچل کردن برای دلار.خلاصه ما هم تو دلمون گفتبم اینا چقدر خرن من سربازی که رفتم ٧ هزار تومن دادم کچل کردم حالا الان کچل می کنم پولم میگیرم.خلاصه ما رفتیم اونجا و دیدیم که نه بابا از این خبرا نیست تو باید قبلش پول جمع می کردی و تازه اون پول رو هم باید کمک میکردی .خلاصه ما ثبت نام کردیم و یک مقدار از پول جمع شده توسط دوست دوست گرامی رو بنده اهدا کردم و رفتیم بهمون کلاه و تی شرت دادن و رفتیم ساندویچ مجانی هم خوردیم .بعد از خوردن ساندویچ هی من گفتم بریم دیگه کارمون تموم شد ولی این بنچ میت نزاشت که من جیم بشم خلاصه سر ما را با شماره ٢ زدن . خدا از سر تقصیراتشون نگذره .هم اکنون تبدیل شده ایم به گوریل انگوری کچل.مادر گرامی که در اثر دیدن روی ماه پسرشون در وب کم چنان ذوق زده شدن و جیغ کشیدن که احتمالا تمام همسایه ها از کچل شدن اینجانب با خبر شدن.

------------------------------------

*دوستان ادب پرور از ساسی بد نگین چون من عاشق سینه چاکش هستم.

**دوست عزیز نورا گفتن : هر وقت میخام بیام اینجا مستقیم یاد دوتا چیز میافتم.
یکی مدرسه ی موشها!
‌یکی هم استقبالی که از خانوم ها میشه :

در جواب باید بگم که :بیا یه بوسه از اون لبا بده که زوریه ،تریپ ما هم تو وبلاگمون اینجوریه.این هم یک استقبال مخصوص از شما

***من بعضی از این وبلاگها میرم و تعداد کامنتهاشون رو می بینم دپرس میشم جان خودم.٧٨۶۵۶٧٧٨٨٩٧۶ تا کامنت تو یک روز.من هم فکر کنم کم کم باید یک عکس جیگری از یک آدم خوش تیپ پیدا کنم بزارم تو وبلاگم تا محبوب بشم و برای من هم کامنت بزارن تا عقده ای نشمالبته میتونم هم به عنوان مکمل ،یکی از متنهای پر مغز دوستان که توش خودشون رو معرفی کردن و گفتن که دکتر و مهندس هستن و آخرش هستن و خیلی کارشون درسته رو کش برم و بزارم تو وبلاگم

نوروزتان مبارک

دلهایتان پیوسته شاد

لبهایتان دمادم گشاده به خنده

آرزو می کنم در سال جدید به هرچی که دوست دارین برسین.......

در ضمن موقع خوردن آجیل و نخودچی و قطاب و سوهان عسلی و باقلوا جای کپل را بسیار خالی کنید

*جهت تنویر افکار عمومی این عکس هفت سین کپل چین در سال 1386 می باشد.

پ.ن:ممنون از همه دوستانی که به من سر میزنن و نوشته های من رو میخونن و به من هم این فرصت رو میدن که نوشته هاشون رو بخون و افتخار دوستیشون رو داشته باشم.همه دوستان پسر عزیز به خصوص آقای پدر رو دستشون رو می فشارم و دوستان خانم خیلی خیلی عزیز هم کیس میس بغل جون ، حالا وقتشه من رو بغل کن.